کتابی که پادشاهان در جستجویش بودند..

نتیجه زود قضاوت کردن… داستان

دو کبوتر بودند در گوشه صحرایی با خوشحالی زندگی می کردند. در فصل بهار، وقتی که باران زیاد می بارید، کبوتر ماده به کبوتر نر گفت: “این لانه خیلی مرطوب است. اینجا دیگر جای خوبی برای زندگی کردن نیست. “کبوتر جواب داد: “به زودی تابستان از راه می رسد و هوا گرمتر خواهد شد. علاوه براین، ساختن این چنین لانه ای که هم بزرگ باشد و هم ذخیره داشته باشد، خیلی مشکل است.”

کبوتر
کبوتر

بنابراین دو كبوتر در همان لانه قبلی ماندند تا این که تابستان فرا رسید و لانه آنها خشک تر شد و زندگی خوشی را در دامنه سبز صحرا سپری کردند. آنها هر چقدر برنج و گندم می خواستند می خوردند و مقداری از آن را نیز برای زمستان در ذخیره ذخیره می کردند. یک روز، متوجه شدند که ذخیرهشان از گندم و برنج پر شده است. با خوشحالی به یكدیگر گفتند: “حالا یک ذخیره پر از دانه داریم. بنابراین، این زمستان هم زنده خواهیم ماند. ”

آنها در ذخیره را بستند و دیگر سری به آن نزدند تا این که تابستان به پایان رسید و دیگر در صحرا دانه به ندرت پیدا می شد. پرنده ماده که نمی توانست تا دور دست پرواز کند، در خانه استراحت می کرد و کبوتر نر برای او دانه تهیه می کرد. در فصل پائیز وقتی که بارندگی آغاز شد و کبوترها نمی توانستند برای خوردن دانه به صحرا بروند، یاد ذخیره آذوقه شان افتادند. دانه های ذخیره بر اثر گرمای زیاد تابستان، حجمشان کمتر از حجم اولیه شان شده بود و کمتر به نظر می رسید. کبوتر نر با عصبانیت به پیش جفت خود بازگشت و فریاد زد: “عجب بی فکر و شکمو هستی! ما این دانه ها را برای زمستان ذخیره کرده بودیم، ولی تو نصف ذخیره را ظرف همان چند روز که در خانه ماندی، خورده ای؟ مگر زمستان و سرما و یخبندان را فراموش کردی؟ “کبوتر ماده با قهرپاسخ داد:

“من دانه ها را نخوردم و نمی دانم که چرا نصف ذخیره خالی شده؟ ”

کبوتر ماده که از دیدن مقدار کم دانه های ذخیره، متعجب شده بود، با اصرار گفت: “قسم می خورم که از همان روزی که این دانه ها را ذخیره کردیم، به آنها نگاه نکردم. آخر چطور می توانستم آنها را بخورم؟ من در حیرتم چرا این قدر دانه های ذخیره کم شده است. این قدر عصبانی نباش و مرا سرزنش نکن. بهتر است که صبور باشی و دانه های باقی مانده را بخوریم. شاید کف ذخیره فرو رفته باشد یا شاید موش ها ذخیره را پیدا کرده اند و مقداری از آنها را خورده اند. شاید هم شخص دیگری دانه های ما را دزدیده است. در هرصورت تو نباید عجولانه قضاوت کنی. اگر آرام باشی و صبر کنی، حقیقت روشن می شود. ”

کبوتر نر با قهر گفت: “کافی است ! من به حرف های تو گوش نمی دهم و لازم نیست مرا نصیحت کنی. من مطمئن هستم که هیچکس غیر از تو به اینجا نیامده است. اگر هم کسی آمده، تو خوب می دانی که آن چه کسی بوده است.

اگر تو دانه ها را نخوردی باید راستش را بگویی. من نمی توانم منتظر بمانم و این اجازه را به تو نمی دهم که هر کاری دلت می خواهد بکنی. خلاصه، اگر چیزی می دانی و قصد داری که بعد بگویی بهتر است همین الان بگویی.”کبوتر ماده که چیزی درباره کم شدن دانه ها نمی دانست، شروع به گریه و زاری کرد و گفت: “من به دانه ها دست نزدم و نمی دانم که چه بلایی بر سر آنها آمده است “و به کبوتر نر گفت که صبر کن تا علت کم شدن دانه ها معلوم شود. اما کبوتر نر متقاعد نشد، بلکه ناراحت تر شد و جفت خود را از خانه بیرون انداخت.

کبوتر ماده گفت: “تو نباید به این سرعت درباره من قضاوت کنی و به من تهمت ناروا بزنی. به زودی از کرده خود پشیمان خواهی شد. ولی باید بگویم که آن وقت خیلی دیر است و بلافاصله به طرف بیابان پرواز کرد و پس از مدتی گرفتار دام صیاد شد. ”

کبوتر نر، تنها در لانه به زندگی خود ادامه داد. او از این که اجازه نداد جفتش او را فریب دهد، خیلی خوشحال بود. چند روز بعد هوا دوباره بارانی و مرطوب شد. دانه های ذخیره، دوباره چاق تر و پرحجم تر شدند و ذخیره دوباره به اندازه اولش پر شد. کبوتر عجول با دیدن این موضوع، فهمید که قضاوتش درباره جفتش اشتباه بوده و از کرده خود خیلی پشیمان شد، ولی دیگر برای توبه کردن خیلی دیر شده بود و او به خاطر قضاوت نادرستش تا آخر عمر با ناراحتی زندگی کرد.

نتیجه: با احساسات قضاوت نکنید. قبل از نتیجه گیری كردن در مورد حرف‌های دیگران كمی فكر كنید.

 

اقتباس با تصرف از کلیه و دمنه

ارسال دیدگاه